சிவாஜியை ஏன் அவமானப்படுத்த வேண்டும்

புதுடெல்லி, ஆக. 9-

சென்னை கடற்கரையில் உள்ள காந்தி சிலை அருகில் நடிகர் சிவாஜிகணேசன் சிலையை அரசு நிறுவியுள்ளது.

சிலையை அந்த இடத்தில் வைக்ககூடாது என்று சீனி வாசன் என்பவர் ஏற்கனவே கோர்ட்டில் வழக்கு தொடர்ந்தார். கடற்கரை சாலையில் சிலை வைப்பது சுப்ரீம் கோர்ட்டு தீர்ப்புக்கு முரணானது என்றும் மனுவில் கூறி இருந்தார்.

இந்த மனுவை விசாரித்த ஐகோர்ட்டு இது தொடர்பாக சுப்ரீம் கோர்ட்டில் விளக்கம் கேட்க வேண்டும் என்று கூறியது. சிலை வைக்கவும் அனுமதி அளித்தது.

இதையடுத்து சமீபத்தில் கடற்கரை சாலையில் சிவாஜி சிலை திறக்கப்பட்டது. முதல்- அமைச்சர் கருணாநிதி இந்த சிலையை திறந்து வைத்தார்.

இந்த நிலையில் சிவாஜி சிலை திறக்கப்பட்டதை எதிர்த்து சீனிவாசன் சுப்ரீம் கோர்ட்டில் தமிழக அரசு மீது நீதிமன்ற அவமதிப்பு வழக்கு தொடர்ந்துள்ளார். அவர் தாக் கல் செய்துள்ள மனுவில் கூறி இருப்பதாவது:-

சுப்ரீம் கோர்ட்டில் 2003-ம் ஆண்டு தமிழக அரசு ஒரு உறுதிமொழி அளித்தது. அந்த உறுதி மொழியில் போக்கு வரத்துக்கு இடைïறாக முக்கிய சாலைகளில் தற் காலிக அல்லது நிரந்தர கட்டு மானங்கள் எதையும் அனு மதிக்க மாட்டோம் என்று தெரிவித்திருந்தது.

ஆனால் சிவாஜி சிலையை கடற்கரை சாலையில் வைத்த தால் போக்குவரத்துக்கு இடை ïறாக உள்ளது. சிலை நிறுவும் விழாவுக்காக சாலையின் நடுவில் மேடை அமைக்கப்பட்டிருந்தது. தமிழக அரசு அளித்த உறுதிமொழி மீறப்பட்டிருக்கிறது. இது உச்சநீதி மன்றத்தை அவமதிக்கும் செயல்.

தமிழக அரசு நீதிமன்ற அவமதிப்புக்கு ஆளாகி இருக்கிறது.

இவ்வாறு மனுவில் கூறியுள்ளார்.
மாலை மலர் செய்தி

நடிகர் திலகத்துக்கு அந்த இடத்தில் சிலை வைத்து; ஏன் அவரை இந்த அளவிற்கு அவமானப் படுத்த வேண்டும் அங்கு சிலை வைக்கக் கூடதென நியதிகள் இருக்கும் நிலைப்பாட்டில் அது தவறுதானே . அவரது சிலையை வைத்து பிறகு அதையே சாக்காக வைத்து மற்றவர்களுக்கும் சிலை வைப்பதற்கு முன்னோடியாகவா?
நல்ல நடிகர் தேசிய நடிகர் தமிழர் இவர் அந்த காலம் தொட்டே பொறாமையின் காரணமாக எள்ளிநகையாடப்பட்டவர். எது எப்படியிருப்பினும் தனது கொள்கையில் வீர நடைபோட்ட சிம்மக்குரலோனை இவ்வாறு சந்தியில் நிருத்தியது வருத்தத்தைத் தான் தருகிறது. வாழ்க்கையில் யாரும் அனுபவிக்காத கஷ்டங்களை அனுபவித்து வந்தவர். அவருக்குப் போய் இப்படியா?

சிவாஜியின் தாத்தா இறந்துபோன பிறகு, ராஜாமணியம்மாள் குடும்பத்துடன் . திருச்சி அருகே, சங்கிலியாண்டபுரத்தில் ராஜாமணி அம்மாள் குடும்பத்துக்கு ஒரு வீடு இருந்தது. அங்கு வசிக்கலானார். சிவாஜிகணேசன் வளர்ந்தது, நாடக நடிகரானது, சினிமா உலகில் புகுந்தது எல்லாமே இந்த வீட்டில் வசித்த போதுதான்.

எஸ்.எஸ்.வாசனின் தாயாரும், எம்.ஜி.ஆரின் தாயாரும் தங்கள் குடும்பத்தை காப்பாற்ற எப்படி கஷ்டப்பட்டார்களோ, அதுபோல் ராஜாமணி அம்மாளும் மிகவும் கஷ்டப்பட்டார். `தந்தையோ இறந்து போய்விட்டார். கணவர் சிறை சென்று விட்டார் (சுதந்திரப் போராட்டச் சிறை). பிழைக்க என்ன செய்வது? குழந்தைகளை எப்படி படிக்க வைப்பது' என்று யோசித்த ராஜாமணி அம்மாள், பால் வியாபாரம் செய்ய முடிவு செய்தார். கறவை மாடு வாங்கி, பால் விற்கத் தொடங்கினார். நாளடைவில், ராஜாமணி அம்மாள் என்ற பெயர் மறைந்துபோய், ``பால்காரம்மா" என்ற பெயர் நிலைத்து விட்டது!

ஒரு முறை காக்கா ராதாகிருஷ்ணன் கெஞ்சிக் கூத்தாடி, எப்படியோ அனுமதி பெற்று ஊருக்கு போய்விட்டு வந்தார். ``என்ன ராதாகிருஷ்ணா! என் வீட்டுக்குப் போனாயா? எல்லோரும் சவுக்கியமா?" என்று சிவாஜி விசாரித்தார். ``எல்லோரும் நன்றாகத்தான் இருக்கிறார்கள். ஆனால் உனக்கு ஒரு துயரச்செய்தி கணேசா!" என்று கூறினார்,

ராதாகிருஷ்ணன். ``என்ன?" என்று பதற்றத்துடன் சிவாஜி கேட்க, ``உன் அண்ணன் திருஞான சம்பந்தமூர்த்தி இறந்துவிட்டார்" என்று கூறினார், காக்கா ராதாகிருஷ்ணன்.

சிவாஜி பதறினார். உள்ளே சென்று தனியாக அழுதார். ஊருக்குப் போய்வர கம்பெனி நிர்வாகிகளிடம் அனுமதி கேட்டார். அவர்கள் அனுதாபம் தெரிவித்தார்களே தவிர, அனுமதி தரவில்லை. சில காலத்துக்குப் பிறகு, சிவாஜியின் இன்னொரு அண்ணன் கனகசபாநாதனும் இறந்துபோனார். அப்போதும் சிவாஜி தன் வீட்டுக்குப் போக முடியவில்லை. முக்கிய வேடங்களில் அவர் நடித்து வந்ததால், ஒரு நாள் கூட விடுமுறை கொடுக்க நாடகக் கம்பெனி நிர்வாகிகள் மறுத்துவிட்டனர்.

சிவாஜிக்கு 12 வயதான போது, நாடகக் குழுவினர் கோவையில் இருந்து பொள்ளாச்சிக்கு சென்று முகாமிட்டனர். சிவாஜிக்கு பெற்றோரை பார்க்கவேண்டும் என்று ஆவல் அதிகரித்தது. ``தீபாவளிக்காவது என்னை ஊருக்கு அனுப்பி வையுங்கள்" என்று கம்பெனி நிர்வாகிகளிடம் கெஞ்சினார். அவர்கள் மனம் இரங்கி, சிவாஜியை அனுப்பி வைத்தனர். வீட்டுக்குப்போனதும், சிவாஜி முதலில் பார்த்தது தம்பி சண்முகத்தையும், தங்கை பத்மாவதியையும்தான். சிவாஜிகணேசன் குடும்பத்தைப் பிரிந்து நாடகக் கம்பெனியில் சேர்ந்தபோது, 3 அண்ணன்கள் மட்டுமே இருந்தனர். அவர்களில் 2 பேர் இறந்து

போய்விட்டார்கள். தான் நாடகக்கம்பெனில் சேர்ந்த பிறகு பிறந்த தம்பி சண்முகத்தையும், தங்கை பத்மாவதியையும் அப்போதுதான் முதன் முதலாக சிவாஜி பார்த்தார். பாசத்தோடு தழுவிக்கொண்டார். பல ஆண்டுகளுக்குப் பின் சிவாஜியைப் பார்த்த தாயார் ராஜாமணி அம்மாள் கண்ணீர்விட்டு அழுதார்.பிறகு தந்தையையும், அண்ணனையும் சிவாஜி சந்தித்தார். சிறிது நேரம் அவர்களால் பேசவே முடிவில்லை. அந்த தீபாவளியை பெற்றோருடனும், அண்ணன், தம்பி, தங்கையுடனும் கொண்டாடி மகிழ்ந்தார், சிவாஜி.

பஸ் கம்பெனியில் ``மெக்கானிக்" ஆக வேலைபார்த்தார் என்றால் நம்ப முடியவில்லை அல்லவா? ஆனால், அது உண்மை. மாதம் 7 ரூபாய் சம்பளத்தில், அவர் திருச்சி ஸ்ரீரங்கம் டிரான்ஸ்போர்ட்" (டி.எஸ்.டி.) என்ற பஸ் கம்பெனியில் ``மெக்கானிக்" வேலை பார்த்திருக்கிறார்.

கொல்லங்கோட்டில் இருந்து பொள்ளாச்சிக்கு நடந்தே சென்றார்கள். காட்டுப்பாதையில் 40 மைல் நடக்க வேண்டும். வழியில் பலத்த மழை பிடித்துக்கொண்டது. மழையில் நனைந்து கொண்டே சென்றார்கள். வழியில், ``ஐயோ" என்று தங்கவேலு அலறினார். சிவாஜி திரும்பிப்பார்த்தார். தங்கவேலுவின் கால் அருகே ஒரு பாம்பு நெளிந்து போய்க்கொண்டு இருந்தது. தங்கவேலுவை பாம்பு கடித்துவிட்டது என்பதை சிவாஜி உணர்ந்து கொண்டார். அலறிக்கொண்டிருந்த தங்கவேலுவை தூக்கி தோளில் போட்டுக் கொண்டார். தங்கவேலுவின் தாயாரையும் அழைத்துக்கொண்டு, ஓட்டமும் நடையுமாக அருகில் உள்ள ஒரு கிராமத்தை அடைந்தார். அங்குள்ளவர்கள், வைத்தியரை அழைத்து, தங்கவேலுவுக்கு தகுந்த சிகிச்சை அளித்தார்கள். தங்கவேலு பிழைத்துக்கொண்டார். பிறகு கிராமவாசிகளின் உதவியுடன் சிவாஜியும், தங்கவேலுவும், அவர் தாயாரும் பொள்ளாச்சி சென்று, அங்கிருந்து திருச்சிக்கு போய்ச்சேர்ந்தார்கள்.

இது இன்னமும் உண்டு அவர் சொல்லுவார் ," கக்கன்ஜி கதையைக் கேட்டால் விக்கி விக்கி அழுவனும் " என்று அண்ணன் சிவாஜியின் கதையைக் கேட்டால் ஓ வென்றே அழனும்.

பிறகு மீத முள்ளவற்றை எழுதுகிறேன்.