நாரைத் தூது

ஓர் ஏழைப் புலவர் சோழ நாட்டிலுள்ள சத்திமுற்றத்தை விட்டு, பாண்டி நாட்டின் தலைநகராகிய மதுரைக்குச் சென்றார்; பாண்டி மன்னனைக் கண்டால் கலிதீரும் எனறு கருதி மாளிகையின் வாயிலை அடைந்தார். ஆனால் உள்ளே செல்ல முடியவில்லை. காலமோ கார் காலம். போர்க்த்துக்கொள்ள ஆடையின்றி வாடையால் நடுங்கினார் புலவர்; பொதுவிடமாகிய அம்பலத்திற் போந்த மாலைப்பொழுதில் மனம் வருந்தியிருந்தார். வறுமை நோயால் வாடிப் பாடுபடும் தன் மனைவியின் துயரம் அவர் மனத்திலே பொங்கி எழுந்தது. அப்பொழுது அவர் ஆகாய வழியாக ஒரு நாரை தன் பெடையோடு வடக்கு நோக்கிப் பறந்து செல்லக் கண்டார். அந்ரையை நயந்து நோக்கி தம மனைவியிடம் தூதுவிட்டார். வருமையில் தானே பாடல் வரும். சேர்ந்தே இருப்பது வருமையும் புலமையும் தானே.

"நாராய் நாராய் செங்கால் நாராய்
பழம்படு பனையின் கிழங்குபிளந் தன்ன
பவளக் கூர்வாய்ச் செங்கால் நாராய்
நீயுநின் பெடையும் தென்திசைக் குமரியாடி
வடதிசைக் கேகுவீ ராயின்
எம்மூர் சத்திமுத்த வாவியுள் தங்கி
நனைசுவர்க் கூரை கனைகுரற் பல்லி
பாடுபார்த் திருக்குமெம் மனைவியைக் கண்டு
எங்கோன் மாறன் வழுதி கூடலில்
ஆடை யின்றி வாடையின் மெலிந்து
கையது கொண்டு மெய்யது பொத்திக்
காலது கொண்டு மேலது தழீஇப்
போழையு ளிருக்கும் பாம்பென உயிர்க்கும்
ஏழை யாளனைக் கண்டனம் எனுமே"

நாம் பள்ளியில் படித்தது தான் பலமுறை நமது நாவில் வலம் வந்த பாடல் தான்
நகர் வலம் வந்த மன்னனுக்கு தனது ஐயம் இந்த பாடலினால் நீங்கியதால் தனது ரத்தின கம்பளத்தை புலவருக்கு கொடுத்து விட்டு காலையில் வரச்சொல்லி சன்மானம் கொடுத்தார்